Македонска Нација
На 21 јули 1942 година, по пресуда на бугарскиот окупаторски воен суд, во Скопскиот затвор биле обесени Ѓорѓи Василев Наумов, Блаже Димитровски – Рогозинаро и Кочо Десанов – Десано. Тројцата биле истакнати учесници во македонското националноослободително движење и организатори на антифашистичкиот отпор во Битолско.
На 21 јули 1942 година во Скопскиот затвор биле извршени смртните пресуди над тројцата битолски револуционери Ѓорѓи Василев Наумов, Блаже Димитровски – Рогозинаро и Кочо Десанов – Десано.
Тие биле осудени на смрт и обесени од тогашните бугарски фашистички окупаторски власти поради нивното активно учество во антифашистичкиот отпор и организирањето на партизанското движење во Битолско.
Нивните имиња останале запишани во македонската историја како симболи на непокорот, храброста и саможртвата во борбата за слобода на Македонија.
Ѓорѓи Василев Наумов
Ѓорѓи Василев Наумов е роден во Битола во 1916 година, во семејство доселено од Леринско. Тој бил брат на народниот херој Стеван Наумов – Стив, еден од најистакнатите организатори на антифашистичкото движење во Битола и Битолско.
Пред Втората светска војна Ѓорѓи работел како шофер и активно учествувал во работничкото движење. По окупацијата на Македонија се приклучил кон Комунистичката партија и се вклучил во организирањето на отпорот против окупаторската власт.
Како еден од главните организатори на отпорот во Битола, учествувал во формирањето на Првиот битолски партизански одред „Пелистер“, во кој бил назначен за командант.
По апсењето во април 1942 година бил изложен на тешки мачења од бугарската полиција. И покрај тортурата, тој не ги открил своите соборци и не ги предал организациските врски на движењето.
Бугарскиот окупаторски воен суд во Скопје го осудил на смрт. Пресудата била извршена со бесење на 21 јули 1942 година во Скопскиот затвор.
Блаже Димитровски – Рогозинаро
Блаже Димитровски – Рогозинаро е роден во 1904 година во битолското село Путурус.
Пред војната извесен период живеел и работел во Франција. Таму се запознал со комунистичкото и работничкото движење и станал член на Комунистичката партија на Франција.
По враќањето во Македонија активно се вклучил во организирањето на антифашистичкиот отпор. Неговиот дом во Битола станал засолниште за партиски активисти, како и место на кое се одржувале илегални состаноци и се подготвувале активности против окупаторската власт.
Во април 1942 година се приклучил на Првиот битолски партизански одред „Пелистер“. По разбивањето на одредот бил заробен од бугарските окупаторски сили.
По спроведениот судски процес бил осуден на смрт. На 21 јули 1942 година бил обесен во Скопскиот затвор, заедно со своите соборци Ѓорѓи Наумов и Кочо Десано.
Кочо Десанов – Десано
Кочо Десанов – Десано е роден во Битола во 1920 година. Уште пред почетокот на Втората светска војна бил активен во синдикалното и работничкото движење.
По бугарската окупација станал член на Комунистичката партија на Југославија и активно се вклучил во подготовките за вооружен отпор.
Тој имал значајна улога во организирањето и испраќањето доброволци од Битола кон логорот над селото Лавци, каде што бил формиран Првиот битолски партизански одред „Пелистер“.
По разоткривањето и разбивањето на одредот бил уапсен од бугарската окупаторска полиција. Бугарскиот воен суд го осудил на смрт, а казната со бесење била извршена на 21 јули 1942 година во Скопскиот затвор.
Жртва вградена во слободата на Македонија
Егзекуцијата на Ѓорѓи Василев Наумов, Блаже Димитровски – Рогозинаро и Кочо Десанов – Десано останува едно од најтрагичните сведоштва за злосторствата што бугарските фашистички окупаторски власти ги извршиле во Македонија за време на Втората светска војна.
Тројцата битолски револуционери свесно ги положиле своите животи во борбата против фашизмот и окупацијата. Ниту мачењата, ниту смртните пресуди не успеале да го скршат нивниот дух и нивната верба во слободата на македонскиот народ.
Нивната жртва и денес се одбележува како нераскинлив дел од историјата на Народноослободителната и антифашистичката борба во Македонија.
Ѓорѓи Наумов, Блаже Рогозинаро и Кочо Десано остануваат меѓу легендарните имиња на македонскиот отпор – луѓе кои со сопствениот живот ја посведочиле верноста кон слободата, татковината и македонскиот народ.
