Постојат надгробни плочи од 1786 година, на кои јасно се гледа дека станува збор за Македонци родени во Москополе, денешна Пешкопеја во Албанија (град кој, во своите денешни административни граници, постои од 1913 година).
На овие споменици е наведено дека починатите се Македонци од Македонија и дека својот животен век го завршиле во Брод, денешен Славонски Брод во Хрватска.
Овие историски сведоштва претставуваат значаен аргумент против тврдењата дека македонскиот идентитет е создаден дури во 1945 година. Напротив, тие укажуваат на континуирана употреба на името „Македонец“ многу пред тој период.
Дополнителна димензија на овие споменици е јазикот и писмото што се користат на нив. Тие претставуваат важен извор за разбирање на културно-јазичната традиција во тоа време.
Во тој контекст, тезите дека македонскиот јазик мора да биде идентичен со некоја замислена форма од пред стотици или илјадници години за да се оспори неговата автентичност немаат научна основа. Јазиците природно еволуираат низ времето, а тоа не го поништува нивниот континуитет.
Исто така, историски гледано, презимињата во денешна форма се релативно нова појава, оформена во последните неколку векови.
Во минатото, идентификацијата на луѓето најчесто се вршела преку лично име и потекло, а не преку семејни презимиња во денешна смисла, Александар Македонски, Сандански, Беровски, Пирински,…
Македонското име, јазик, историја и непокор се длабоко вкоренети низ вековите и претставуваат континуитет што не може да се избрише со ниту една политичка или идеолошка конструкција.
Обидите за негирање на македонскиот идентитет, преку селективни толкувања или современи политички наративи, не ја менуваат историската реалност.
Името, јазикот и чувството на припадност се развиваат низ долги историски процеси, а не преку моментални интерпретации.
Историјата не се гради врз краткорочни наративи, туку врз извори, континуитет и историска меморија што опстојува низ времето.
Во таа смисла, вистината за македонскиот идентитет не зависи од обиди за негово оспорување, туку од неговото живо и континуирано присуство низ генерациите.
МАКЕДОНСКОТО ИМЕ, ЈАЗИК, ИСТОРИЈА И НЕПОКОР СЕ ПРЕГОЛЕМИ ЗА ДА БИДАТ ИЗБРИШАНИ СО НИТУ ЕДНА КОНСТРУКЦИЈА ИЛИ НАРАТИВ. ВИСТИНАТА СЕКОГАШ НАОЃА СВОЈ ПАТ.
Амин.
