Мане Јаковлески
Македонија ваквата судбина ја носи уште од времето на Александар Македонски до денес.
Низ вековите се менувале царства, владетели, граници и политички системи, но секогаш кога некој ќе помислел дека Македонија е поразена или оставена без иднина, од земјата повторно никнувал пирејот.
Такви се Македонците – можеш да ги делиш, да ги прогонуваш и да ги притискаш, но додека коренот е жив, тие повторно ќе се исправат.
Историјата не била милостива кон Македонија.
По смртта на Александар Македонски започнало распаѓањето на неговото царство. Потоа дошле Римјаните, Византија, средновековните освојувања и вековното османлиско владеење. Се менувале господари и граници, но Македонија останувала простор на кој поколенијата ги чувале своите огништа, верата, традицијата и споменот за предците.
Во XIX и почетокот на XX век македонското прашање повторно станало едно од најтешките прашања на Балканот. Соседните пропаганди се натпреварувале за влијание, а македонскиот народ ја водел својата борба за политичка и национална слобода.
Дојде Илинден 1903 година.
Востанието беше задушено, Крушевската Република траеше кратко, а многу македонски села беа запалени и опустошени.
Некој можеби тогаш помислил дека е готово.
Но пирејот повторно никна.
Само десет години подоцна, во 1913 година, Македонија беше поделена по Балканските војни. Новите граници пресекоа области, села, семејства и вековни врски. Македонците се најдоа во различни држави, под различни власти и изложени на различни политички и асимилациски притисоци.
Повторно некој помислил дека со поделбата е ставен крај на Македонија.
Но поделбата на земјата не можела да го пресече и коренот.
Македонците во Егејска Македонија, Пиринска Македонија, Мала Преспа и Гора се дел од истиот македонски пиреј. Низ генерациите, и покрај границите, војните, иселувањата и притисоците, меѓу нив се зачувувале семејните преданија, песните, обичаите, говорите и чувството на поврзаност со Македонија.
Едни останале на своите вековни огништа, други биле принудени да ги напуштат, а трети заминале далеку низ светот. Но коренот продолжил да живее.
Од Егејот и Пирин, преку Мала Преспа до Гора, македонскиот пиреј продолжил да никнува. Политичките граници можат да поделат територии и семејства, но многу потешко можат да ја избришат историската меморија што се пренесува од поколение на поколение.
И македонската дијаспора е дел од тој пиреј.
Од Европа до Австралија, од Канада до Соединетите Американски Држави, Македонците создавале цркви, клубови, културни друштва и организации, го негувале македонскиот јазик и на своите деца им ја пренесувале љубовта кон Македонија.
Токму затоа Македонија не е само географија, Таа е и корен.
Од АСНОМ до независна Република Македонија
По сите поделби и премрежиња, во 1944 година беше возобновена македонската државност. Македонскиот јазик доби свое место во институциите, а македонскиот народ своја државна рамка.
Потоа дојде 8 септември 1991 година.
На референдумот граѓаните ја изразија својата волја за самостојна и суверена Република Македонија.
По толку генерации борби, жртви и надежи, се чинеше дека вековниот стремеж конечно е остварен.
Но историјата покажува дека не е доволно да создадеш држава.
Државата треба постојано да ја чуваш, развиваш и да им ја предадеш на следните поколенија посилна отколку што си ја наследил.
Седум години што оставија длабоки рани
Во поновата македонска историја дојде период во кој голем дел од народот повторно почувствува дека државата се оддалечува од она за што генерации Македонци се бореле.
Во текот на седумгодишното владеење на СДС беа потпишани договори и прифатени политички решенија што предизвикаа длабоки поделби во македонското општество.
Преспанскиот договор и промената на уставното име оставија рана која сè уште не е залечена. Договорот со Бугарија отвори дополнителни спорови околу историјата и идентитетските прашања, а европскиот пат на Македонија продолжи да биде придружуван со нови условувања.
На сето тоа се надоврзаа корупциски афери, сомнежи за злоупотреби и сè поголемо губење на довербата во институциите.
Се наталожи разочарување.
Младите заминуваа.
Надежта се намалуваше.
Многумина почнаа да се прашуваат:
Има ли Македонија иднина?
И токму кога повторно изгледаше дека македонскиот пиреј е згазен, се покажа дека коренот сè уште е жив.
Кога мислевме дека е крај, се појави нова надеж
Во таков политички и општествен амбиент, на чело на ВМРО-ДПМНЕ беше Христијан Мицкоски.
Не наследи лесна состојба во партијата и во државата.
Ја презеде партијата во опозиција, по тежок политички пораз, со разочарано членство и со огромна задача повторно да ја стекне довербата на граѓаните.
Требаше време.
Требаше трпение.
И пред сè, требаше истрајност.
Чекор по чекор, ВМРО-ДПМНЕ повторно се исправи, а Христијан Мицкоски од претседател на партијата стана и претседател на Владата.
Прво човек, па потоа водач.
За неговите поддржувачи, неговото доаѓање на власт не беше само замена на една политичка гарнитура со друга. Во него тие препознаа надеж дека Македонија може повторно да почне да верува во сопствените сили.
Верниците би рекле дека кога е најтешко, Господ не ја остава Македонија без надеж. Понекогаш, кога изгледа дека сите патишта се затворени, се појавува човек кому историјата му дава можност да преземе одговорност. Зашто довербата на народот не е награда. Таа е обврска.
ВМРО е име што обврзува
Да се биде претседател на ВМРО (ВМРО-ДПМНЕ) не значи само да се раководи со политичка партија.
Името ВМРО носи голема историска тежина.
Тоа потсетува на генерации револуционери што се бореле и гинеле со идејата за слободна Македонија.
Затоа секоја современа политичка генерација што се повикува на тоа име има уште поголема одговорност.
Не е доволно само да се зборува за Македонија.
Треба да се работи за Македонија.
Не е доволно да се повикуваш на патриотизам. Патриотизмот треба да се покажува со чесна власт, функционални институции, економски развој, борба против корупцијата, подобар живот за граѓаните и заштита на националните интереси.
Историјата му даде шанса на Мицкоски
Христијан Мицкоски ја разбра пораката на пирејот и денес ја води државата во време кога народот очекува не само подобар живот, туку и враќање на достоинството, надежта и довербата.
Пред него и пред Владата стои огромна задача.
Да покажат дека законот важи за сите.
Да нема недопирливи функционери и моќници.
Да се создаваат работни места и да расте животниот стандард.
Да се гради Македонија.
Да се создадат услови младите својата иднина да ја гледаат дома.
Да се чуваат македонскиот јазик, култура, историја и идентитет.
Да се почитуваат Македонците каде и да живеат – во Република Македонија, во Егејска и Пиринска Македонија, во Мала Преспа и Гора и низ македонската дијаспора.
И никогаш повеќе за најважните национални прашања да не се одлучува без почитување на волјата и достоинството на македонскиот народ.
Само тогаш надежта ќе се претвори во резултат.
Само тогаш идните генерации ќе можат да кажат дека во еден тежок историски период Македонија повторно успеала да се исправи.
Македонците се пиреј
Тоа е пораката што се провлекува низ македонската историја.
Кога мислеа дека Илинден е задушен – идејата преживеа.
Кога ја поделија Македонија – коренот преживеа.
Кога Македонците беа протерувани од своите огништа – Македонија продолжи да живее во нив и во нивните потомци.
Кога границите ги разделија Македонците од Егејска и Пиринска Македонија, Мала Преспа и Гора – коренот остана.
Кога илјадници Македонци заминаа преку океаните – тие понесоа парче Македонија со себе.
И кога во поновата историја многумина помислија дека со договори, политички притисоци и постојани отстапки народот ќе се откаже од она што е – повторно го потценија пирејот.
Затоа никогаш не го прогласувајте крајот на Македонија.
Македонскиот пиреј не никнува само во границите на Република Македонија.
Тој живее меѓу Македонците во Егејска Македонија, Пиринска Македонија, Мала Преспа и Гора, но и меѓу Македонците распрснати низ светот.
Каде и да ги однела историјата, тие се гранки од истиот корен и дел од истата вековна приказна.
Затоа денес Христијан Мицкоски и Владата предводена од ВМРО-ДПМНЕ ја имаат историската можност да покажат дека по годините на разочарување може да дојде време на обнова, развој и национално исправување. А од сите нас зависи каква Македонија ќе им оставиме на поколенијата што доаѓаат.
Зашто, додека коренот е жив, пирејот повторно ќе никнува.
Додека има Македонци, ќе има Македонија.
А додека има Македонија, ќе има надеж, ќе има борба и ќе има иднина. Затоа Македонците се како пиреј – кога мислиш дека е крај, Македонија повторно се раѓа.
Честит 8 Септември – Денот на независноста, Македонци каде и да сте!
Нека е вечна, слободна и горда Република Македонија!
