Македонска Нација
Пораката на Димо Хаџи Димов од 1924 година и денес одекнува како предупредување: Македонија не може да се брани со поделби, заборав и сквернавење на сопствените национални симболи, туку само со единство, достоинство и верност кон идеалот на Гоце.
Македонската историја е полна со величествени подвизи, но и со болни поуки. Во неа има херојство, саможртва и идеализам, но има и раздор, туѓи пропаганди, внатрешни судири и предавства. Затоа, кога денес зборуваме за Гоце Делчев, за Димо Хаџи Димов и за македонското револуционерно движење, не зборуваме само за минатото. Зборуваме и за нашата сегашност.
Уште во самиот зародок на борбата за слободна и независна Македонија, македонските великани се соочиле со еден од најтешките проблеми — поделеноста на народот. Таа поделеност била поттикнувана од туѓи национални пропаганди, но и од различни погледи за тоа како треба да се реши македонското прашање.
Но, најумните меѓу нив разбрале една голема вистина: слободна Македонија може да се извојува само ако Македонците се сплотат околу татковината. Не околу лични амбиции. Не околу туѓи престолнини. Не околу туѓи интереси. Туку околу Македонија.
Димо Хаџи Димов ја напишал својата потресна статија „Тој плаче…“, посветена на Гоце Делчев. Тоа не е обичен текст. Тоа е крик на човек што го видел Гоце мртов, но и жив во македонската совест. Тоа е повик за помирување и за враќање кон Гоцевиот пат.
Димо Хаџи Димов напиша:
„Плачот на Гоцета нека ја разотвори наполно таа долго очекувана пролет и во најскоро време одново да си подадеме братска рака како синови на Македонија, така како што некогаш околу Гоцета се чувствувавме како една челад и социјалисти, и анархисти, и националисти, зошто мислевме и дејствувавме само како Македонци, сите до еден и сите како еден.
Тоа братство, таа еднодушност и тоа единствено дејствување се особено неопходни денес, одошто кога и да било. Само братски сплотени за единствена борба во името на Гоцевиот идеал…
Го повикувам духот на Гоцета, за да ни послужи тој како моќна повелба за полно помирување на браќата што се непријателски расположени еден кон друг и за полното и сестрано откинување од канџите и од мрежата на онаа политика чиишто носители најмногу придонесоа за распарчување и разурнување на Македонија и коишто и денес продолжуваат намерно да разгоруваат крвави омрази и страсти меѓу нас, за да не бидеме во состојба да ја заштитиме од нови заговори и предавства.
Браќа и сестри, стари и особено млади! Сите по патот и примерот на Гоце! Сите под едно знаме! Сите во служба на Татковината!
Овие зборови се напишани пред повеќе од еден век, но звучат како да се напишани денес. Зашто и денес Македонија се соочува со истата опасност — неединство, заборав и недостоен однос кон сопствените национални симболи, кон сопствената историја и кон сопствените великани.
И токму затоа денес мора да се запрашаме: зошто Гоце Делчев плаче?
Гоце не плаче затоа што некој заборавил формално да го спомене неговото име. Гоце не бил суетен човек. Тој не живеел за почести, туку за Македонија. Но ние треба да се засрамиме кога неговото име, неговиот лик и неговото дело се омаловажуваат, премолчуваат или се сведуваат на протоколарна формалност.
Треба да се засрамат сите што дозволуваат сквернавење или девалвирање на светите македонски национални атрибути, симболи и обележја. Треба да понесат одговорност сите што со немар, незнаење или свесна намера го нарушуваат достоинството на македонската историја и на македонските великани.
Гоце плаче затоа што ние како народ повторно сме ставени пред истите прашања пред кои стоеле и нашите предци: дали ќе бидеме обединети околу Македонија или ќе дозволиме туѓите политики и домашните поделби повторно да нè ослабнат?
Гоце плаче затоа што повиците за обединување често остануваат само зборови. Од политичките говорници слушаме многу пораки за единство, но малку конкретни чекори.
Денес, повеќе од кога било, ни е потребна Гоцевата порака. Не како украс во говори. Не како име на венци и споменици. Туку како патоказ.
Сите по патот и примерот на Гоце.
Сите под едно знаме.
Сите во служба на татковината Македонија.
Зашто Македонија не ја загрозуваат само надворешните притисоци. Ја загрозуваат и внатрешната неслога, заборавот, рамнодушноста и недостоинствениот однос кон сопствената историја.
Затоа Гоце плаче.
Но неговиот плач не треба да биде само укор. Треба да биде будење.
Будење за сите што ја сакаат Македонија. Будење за сите што знаат дека државата, јазикот, идентитетот, историјата и националното достоинство не се предмет за дневна политика, туку темел врз кој стои еден народ.
Гоце Делчев не ни остави аманет да се делиме, туку да се обединуваме. Не ни остави завет да се поклонуваме пред туѓи политики, туку да му служиме на македонскиот народ. Не ни остави пример на страв, туку пример на храброст, саможртва и верност кон Македонија.
Затоа, ако навистина сакаме да го почитуваме Гоце, не е доволно само да положуваме цвеќе. Не е доволно само да го споменуваме неговото име. Потребно е да го разбереме неговиот идеал и да живееме според него.
Затоа денес, кога повторно се слуша плачот на Гоце над Македонија, треба да го разбереме како последен повик за разум, единство и достоинство.
Сите по патот и примерот на Гоце.
Сите под едно знаме.
Сите во служба на татковината Македонија.
Вечна слава на Гоце Делчев.
Вечна слава на Димо Хаџи Димов.
Вечна слава на сите македонски борци, револуционери и великани што живееја, се бореа и умираа за Македонија.