Во периодот од 1926 до 1930 година во Мала Преспа бил забележан брз развој, особено во изградбата на нови куќи. Голем број луѓе кои по Грчко-турската војна заминале на печалба низ светот им испраќале значителни суми пари на своите семејства, а кога се враќале во родните села, со себе носеле и голем дел од заштедените средства.
Месото, сирењето, гравот и пченицата биле многу барани, бидејќи на грчкиот пазар овие производи недостигале во голема мера. Населението го зголемило производството и од нивната продажба остварувало високи приходи. Сето тоа, заедно со печалбарството, придонело во селата од Мала Преспа да се изградат нови и убави куќи, а целиот крај од ден на ден го менувал својот лик.
Во селата на Мала Преспа, според дамнешната традиција, се приредувале богати свадби, слави и панаѓури, кои траеле и по неколку дена. Во Герман, на Германовден, на 12 мај, бројот на свадбите достигнувал и до 25, додека во Нивици, на празникот Богородица, се одржувале и до осум свадби.
На Јованден, во месноста Горица кај Роби, во манастирот „Свети Јован Преспански“, се одржувал голем панаѓур што траел неколку дена. Слични панаѓури имало и во другите села, бидејќи секое село имало свој празник и свој ден за прослава. На овие собири се собирале стотици жители од селата во Мала Преспа. Се свирело, се пеело, се играло и народот се веселел. На сите празнични веселби се пееле македонски песни и се играле македонски ора.
Малубројните владини чиновници што управувале со населението многу брзо се приспособувале на неговите обичаи. Многумина од нив пееле македонски песни заедно со Македонците. Доселените бегалци, пак, не учествувале во овие веселби. Нивните обичаи не биле блиски ниту до македонските ниту до грчките. Тие имале свои посебни обичаи и најчесто останувале настрана.
Судијата од Герман, Џилавис, по неколку години живот меѓу луѓето од Мала Преспа, имал можност одблизу да се запознае со нивната култура. Кога ги видел богатите трпези што се поставувале на свадбите, славите и панаѓурите, ги раширил рацете и рекол:
„Господе, што е ова? Зар од овој народ треба да се плашиш и да се браниш со пушка? Вака како што одат работите, наместо ние Македонците да ги направиме Грци, самите ние станавме Македонци, затоа што со нив го зборуваме нивниот јазик, ги прифативме нивните обичаи и заедно со нив ги пееме нивните песни.“
Потоа пушката му ја предал на Стефа Четелев од Герман, кој бил ловџија, и му рекол:
„Земи ја и оди убивај мечки. Јас немам од кого да се бранам. Овие луѓе не се за убивање.“
Луѓето што заминувале на печалба и по неколку години биле отсутни од родниот крај не ја губеле љубовта кон своите обичаи и кон својот народ. Напротив, таа љубов уште повеќе се засилувала. Тие биле организирани во македонски друштва, во кои слободно ја изразувале својата огорченост кон завојувачите во родниот крај.
Кога се враќале дома, своето искуство, сознанија и подготвеност за отпор против новите жандарми, одделни владини чиновници и управители, како и против притисоците од бегалците, ги пренесувале врз месното население.
На парламентарните избори во 1926 година, во избирачкото место за Мала Преспа во Герман, победил комунистичкиот пратеник Кирјакопулос, Влав од селото Псодери, Леринско.
Во тој период десетина млади луѓе од селата се школувале во средните училишта во Лерин и во други места. Тие биле прогресивни и имале силна желба да дознаат што повеќе за својот народ, поради што сè поактивно дејствувале во таа насока.
Меѓу нив бил и мојот брат Ванчо Мундушев, тогашен ученик во Учителската школа во Лерин. Тој честопати бил затворан како комунист, а по завршувањето на школувањето не можел да добие работа како учител, поради што бил принуден да се занимава со земјоделство. Слична била судбината и на Кире Грежлов од Герман, кој завршил земјоделско училиште, но исто така бил изложен на постојани малтретирања. Ванчо починал во 1937 година, за време на диктатурата на Метаксас.
Во 1930 година во Герман било изградено големо училиште, при што било предвидено еден негов дел да прерасне во средно училиште, односно гимназија. Меѓутоа, владините управители во Лерин, врз основа на искуството со македонските младинци што веќе се школувале, сметале дека би било погрешно да се дозволи отворање средно училиште во Мала Преспа.
Иако постоеле сите потребни услови, не било дозволено отворање гимназија, па училиштето и понатаму останало само основно. Таквата одлука била уште еден обид да се спречи образовниот и националниот развој на македонското население во Мала Преспа.
