Архивскиот документ зборува за барање да се дозволи издавање на весник „Македонски глас“, кој требало да биде глас на македонското население и да ја претстави пред светот неговата посебност.
Во јавноста повторно се појави значаен историски документ од 1887 година, во кој јасно се зборува за Македонците како за засебен народ, со своја историја, свои нарави и свои обичаи.
Документот е особено важен бидејќи доаѓа од период кога Македонија сè уште се наоѓала под османлиска власт, а соседните држави веќе воделе силна политичка, црковна и просветна борба за влијание врз македонското население. Токму затоа, ваквите сведоштва имаат големо значење за разбирање на македонската национална свест во 19 век.
Во еден од најважните делови од текстот стои дека македонското население треба да му се јави на светот како: „засебан народ, са засебном историјом, наравима и обичајима“, Односно, како засебен народ со засебна историја, нарави и обичаи.
Понатаму во документот се истакнува дека, според тоа, никој нема право да претендира над Македонија и дека Македонија им останува на Македонците. Тоа е исклучително силна формулација за времето во кое е напишан документот.
Особено значаен е и делот во кој се предлага во престолнината да се издава весник под името „Македонски глас“. Тој весник требало да биде средство преку кое ќе се освести македонското население и преку кое пред светот ќе се претстави вистината за Македонците.
Според објавеното објаснување, во 1887 година српската влада испратила молба до рускиот пратеник во Цариград, Нелидов, со барање да помогне кај турските власти да се одобри печатење на листот „Македонски глас“. Во објаснувањето се наведува дека листот требало да биде на македонски јазик, со цел Македонците да имаат свои весници, книги и печатници.
Секако, јасно е дека Србија во тоа време имала и свој политички интерес, пред сè во спречување на бугарското влијание во Македонија. Но, без разлика на тие интереси, самата содржина на документот е многу важна, бидејќи покажува дека уште во 1887 година во дипломатски и политички кругови се зборувало за Македонците како посебен народ.
Овој документ е уште едно сведоштво дека македонската посебност не е измислена во 20 век, ниту е создадена со одлука на некоја партија или држава. Таа постоела многу порано, била забележувана, именувана и третирана како реалност.
Документот од 1887 година е создаден дури 57 години пред 1944 година, кога се институционализира современата македонска државност. Тој е и уште еден одговор на сите денешни обиди да се негира македонскиот идентитет, македонската историја и македонското име.
Македонците постоеле, зборувале за себе, биле препознавани од други и барале свој глас. А тој глас, уште во 1887 година, требало да се вика: „Македонски глас“.
