Македонска Нација
По седум години на власт и две години во тешка опозиција, СДС конечно „откри“ дека во Македонија биле набавени возови. Големо откритие, нема што! Уште малку, па ќе нè известат дека возовите купени од Владата на ВМРО-ДПМНЕ се движат по шини, дека имаат вагони и дека служат за превоз на патници.
Како најголем проблем го посочија фактот дека возовите биле купени од Кина во времето кога Никола Груевски бил премиер на Владата предводена од ВМРО-ДПМНЕ.
Дали Владата, можеби, наместо возови требало да набави велосипеди, тротинети или магариња за македонските железнички пруги? Веројатно таквото „еколошко решение“ ќе добиело аплауз од СДС.
Или, можеби, проблемот е во тоа што парите биле вложени во возови наместо во некое „поиновативно“ решение – како во времето на нивното владеење: плантажи со марихуана, јахти и „златни визи“, а потоа на граѓаните да им се објаснува дека Македонија забрзано се движи кон „зелената иднина“.
За жал на СДС, државните пари биле вложени во нешто што може да се види, да се допре и да се користи – во возови што останале во сопственост на Македонија и што денес им служат на граѓаните.
Токму тука завршува хуморот и започнува сериозното прашање: ако возовите биле набавени уште тогаш, зошто СДС во текот на своето седумгодишно владеење не ги искористи за воспоставување функционален градски железнички превоз во Скопје?
Седум години имаа власт, институции, директори, министри и буџети. Очигледно недостасувале желбата и идејата возовите да се употребат за она за што биле купени – да превезуваат патници.
Можеби, сепак, добро е што за време на нивното владеење ги заборавиле возовите. Најверојатно и за нив ќе пронашле некое „практично решение“ – ќе ги продаделе како старо железо, се разбира, во име на заштитата на природата.
Денес новата градска железничка линија ќе овозможи побрз, поевтин и побезбеден превоз, да придонесе за намалување на сообраќајниот метеж и загадувањето во Скопје и подобро да ги поврзе приградските населби со централното градско подрачје.
Но, очигледно, тоа не е доволно добро за СДС. За нив проблемот, по сè изгледа, не е дали возовите им користат на граѓаните, туку кој ги набавил, од каде биле купени и кој, по толку години, успеал да ги стави во функција.
Ако во СДС мислеле дека со реченицата „возовите ги купи Груевски од Кина“ ја напаѓаат власта, како што своевремено го правеа тоа со „аферата Мерцедес“, тогаш повторно ја промашиле станицата. Особено ако се има предвид дека функционери од нивната власт подоцна го користеа истиот автомобил што претходно го претставуваа како симбол на расипништво.
Но ваквиот однос на СДС не се забележува само кај железницата. Речиси секој проект што може да донесе развој, инвестиции и подобри услови за граѓаните однапред наидува на противење од раководството на СДС, предводено од Венко Филипче.
Истата матрица сега се повторува и во однос на најавената изградба на центри за податоци. Наместо да ги согледа можностите и придобивките, Филипче се обидува да ја изврти темата и да создаде неоправдана загриженост кај граѓаните.
Развојот на центрите за податоци претставува можност за привлекување нови инвестиции, создавање современа индустрија, отворање добро платени работни места и забрзан технолошки напредок на Македонија. Станува збор за област во која инвестираат најразвиените држави, свесни дека податоците, дигиталната инфраструктура и вештачката интелигенција стануваат темели на новата светска економија.
За СДС, очигледно, не е најважно што Македонија може да добие инвестиции, современа технологија и нови работни места. Поважно им е кој го предлага и кој ќе го реализира проектот. Ако идејата не доаѓа од нив, тогаш мора да биде нападната, оцрнета или претставена како закана.
Денес ги напаѓаат возовите и центрите за податоци, а утре, веројатно, ќе го нападнат секој нов проект што носи инвестиции, работни места и подобар живот. Тоа веќе не е конструктивна опозиција, туку противење заради самото противење – дури и кога цената ја плаќа развојот на Македонија.
Возот тргна, граѓаните се возат, инвестициите доаѓаат, Македонија се движи напред, а СДС остана на перонот – со соопштение во рацете и без билет за сопствената политичка иднина.
