Македонска Нација
Државните и националните интереси мора да бидат над партиските калкулации, личните амбиции и туѓите политички агенди – без разлика дали некој е на власт или во опозиција.
Политичките партии можат да грешат. Можат да имаат лоши проценки, погрешни политики или неуспешни проекти. Но кога една партија ќе почне систематски да ги занемарува националните интереси и ќе стане гласноговорник на туѓи агенди, тогаш проблемот веќе не е политички, туку суштински и вредносен.
Токму тоа денес му се случува на СДС.
Наместо да понуди визија за економски развој, подобро образование, посилно здравство или конкретни решенија за младите кои ја напуштаат Македонија, СДС речиси целата своја политичка енергија ја насочува кон една единствена тема – внесувањето на Бугарите во Уставот. Не како дел од поширока државна стратегија, туку како политичка догма која мора да се прифати без прашања, без гаранции и без заштита на македонските национални интереси.
Во таа политика најгласен е Венко Филипче.
Додека огромното мнозинство граѓани бара цврсти гаранции за македонскиот идентитет, јазик и историја, Филипче настапува како адвокат на барањата што доаѓаат од Софија.
Наместо да поставува прашања, тој нуди безусловни отстапки.
Наместо да бара почитување на македонските позиции, тој инсистира на исполнување на условите кои со години се користат како средство за притисок врз Македонија.
Тоа не е европска политика. Тоа е политика на подаништво.
Граѓаните не се наивни. Тие добро гледаат кој се бори за македонските интереси, а кој е подготвен да ги жртвува заради политички поени во странство. Токму затоа довербата во СДС континуирано опаѓа. Не затоа што граѓаните се против Европа, туку затоа што се против понижувањето на сопствената држава и прифаќањето на бесконечни условувања.
Особено загрижува фактот што СДС нема речиси никаков став за суштинските прашања што произлегуваат од бугарските позиции. Нема одговор на негирањето на македонската историја. Нема одговор на оспорувањето на македонскиот јазик. Нема одговор на постојаните нови барања кои пристигнуваат од официјална Софија. Единствениот одговор што го слушаме е дека Уставот мора да се отвори.
Но граѓаните со право прашуваат: што потоа?
Дали тоа ќе биде крај на барањата или почеток на нови условувања?
Искуството од изминатите години покажува дека секоја отстапка отвора простор за нова. Токму затоа македонскиот народ денес е внимателен, претпазлив и со право бара гаранции.
Политиката не смее да биде натпревар кој повеќе ќе им угоди на странските центри на моќ. Политиката мора да биде служба на сопствениот народ и сопствената држава. Кога ќе се изгуби таа граница, почнува падот.
СДС денес се наоѓа токму во таква состојба. Наместо да ја слуша волјата на народот, ја следи агендата на други. Наместо да биде коректив на власта со сопствени идеи и проекти, се претвори во промотор на политики кои голем дел од граѓаните ги доживуваат како закана за националните интереси.
Затоа не треба да изненадува што СДС сè повеќе тоне, а сè помалку добива поддршка. Народот секогаш знаел да направи разлика меѓу оние што се борат за Македонија и оние што се подготвени да ја стават на маса заради политички интерес.
Сè додека Венко Филипче останува најгласниот промотор на бугарските барања и најревносниот застапник на уставните измени без гаранции за македонските национални интереси, СДС ќе продолжи да се движи кон политичката маргина. Не поради противниците, туку поради сопствениот избор да застане спроти чувствата и волјата на мнозинството граѓани на Македонија.
„Македонија над сè“ треба да биде главна стратегија на секоја македонска партија, без разлика дали е на власт или во опозиција, затоа што државните и националните интереси секогаш мора да бидат над партиските калкулации, личните кариери и туѓите политички агенди.
