Славе Катин
Дел од монографијата „Светозар – Светле Стамевски“ од Славе Катин
Делото „Стамевски“ е значајна и по многу нешта единствена монографија од овој вид и претставува исцрпен осврт за вистината и за потеклото, животниот пат и постигнувањата на Светозар – Светле (Стив) Стамевски, истакнат македонски иселеник, сопартиец и личен пријател на претседателот на САД, Џорџ Буш Јуниор, и на неговото семејство. Инаку, на Светле Стамевски крстеното име му е Светозар, а во Америка го викаат Стив.
Таа во исто време е и значајно дело за вистинска презентација и афирмација на минатото и на сегашноста на Македонија и на македонскиот народ, со посебна нагласка на Македонците во САД. Делото е темелено и исцрпно кое значи прилог и има голем придонес во иселеничката книжнина.
Делото е поделена на девет делови. Презентиран е краток осврт на историјата на Македонија, на Полошкиот крај и на родното село Одри, Тетовско, на семејството Стамевски, потоа родословието на ова семејство, нивниот историски развој во Македонија и во САД, пријателството на Светле со угледни американски личности од јавната администрација, неговите активности во македонската заедница, особено во Македонската православна црква “Света Богородица” во Детроит и други значајни настани, кои оваа книга ја прават интересна за читање.
Со оваа Монографија верувам уште еднаш успеав да оттргнам од заборавот и да овековечам дел од животот на македонските иселеници, овој пат преку личноста и делото на познатиот и признат бизнисмен и виден Американец од македонско потекло, Светле – Стив Стамевски
Во продолжение ќе ги претставиме личните мислења и тврдења на бизнисменот Светле (Стив) Стамевски. Така, во разговорите што го водевме во неговиот дом во Детроит, меѓу другото тој ми го исјави следното:
„Дедо ми имаше една филозофија според која, како што ни велеше: ако дојде некој да бара нешто, дајте му. Услужете го. He враќајте го. Друга филозофи-мудрост му беше дека иако бевме околу петнаесеттина деца и толкумина постари, ете, толку народ на едно место, во една куќа и на една софра, тој ќе ре-чеше дека прво мора да се нахранат децата, а потоа останатите, повозрасните.
Мислам дека и наопаку да засадеше нешто тоа ќе изникнеше како што треба. Мераклија, таков беше. He го биваше книги да пишува или администрација да брка, ама затоа пак, каков мераклија беше за нивјето, за бавчите, за земјоделството. Се сеќавам дека дури и некои сорти тикви носеше од Америка. A носеше те бостани, те разни калеми, па дури и машини. Ние први в поле машина за жнеење внесовме.
Низ сиот тетовски вилает вршевме, а имавме воденица со три камења. Над 37 села носеа жито кај нас да мелат. He можевме да престасаме. Значи три камења имавме на вода и еден на струја. Тоа, всушност, беше млин.
Сега од сето тоа има по нешто останато ама поделено низ фамилиите, воденицата стои како магацин. Инаку, садевме и ориз во Јегуновце и Раотинце. Многу ориз садевме во Полог. Имавме и машина за чистење, за лупење ориз.
Продолжува
