Во текот на Граѓанската војна во Грција (1946 – 1949), заедничкиот отпор на македонскиот и грчкиот народ против монархофашистичкиот режим имал масовен карактер. Грчките власти за да го скршат отпорот во Егејскиот дел на Македонија, извршиле репресалии со тешки последици посебно по населението во Македонија и Тракија. Прогоните, теророт и убиствата извршени врз Македонците биле огромни, а последиците по македонскиот народ биле катастрофални.

“Гледајќи од долго време дека се врши жестокост и голема неподнослива тиранија од затапените и проклети мохамеданци над христијаните, а патријаршиското достоинство се уништува, црквите се сквернават, а името на Господа Христа ужасно се намразува.

Во текот на Втората Светска Војна посебен политички успех на народноослободителната борба во Егејска Македонија претставува создавањето на Славјано македонски народно - ослободителен фронт (СНОФ) за Леринско и Костурско, како и посебниот партиски актив за Македонците во Воденско. СНОФ бил формиран од Македонци членови на Грчката коминстичка партија (КПГ) кои дотогаш војуваат во Народноослободителната армија на Грција (ЕЛАС).

„Македонија секогаш била и денес останува тврдина и бели дробови на Грција... Сојузниците (по И светска војна, н.б.) направија голема грешка што на север не ни дадоа поповолни граници. Корекцијата на нашата граница спрема Србија треба да се реши  на пријателски начин. Бидејќи Србија ќе има голема корист од српско-грчката соработка. Меѓутоа, вакво пријателство не може да има сеж додека погледите на Србите се свртени кон Солун. Кога би се создала автономна Македонија, Грција ќе мора да се повлече до Олимп, вечно загрозувана од балканските Словени”.

МАКЕДОНСКИОТ НАРОД ИМА ПРАВО КАКО СЕКОЈ ДРУГ НАРОД НА СВОЕТО САМООП-РЕДЕЛЕНИЕ. НИЕ ГО ИЗВОЈУВАВМЕ НАШЕТО ПРАВО.

(12 ноември 1944 година)

„До ЦК на КПГ,

Во врска со денешната политика на КПГ по македонското национално прашање, ЦК на КПЈ смета за потребно да укаже на следните факти:

Исечок и цитат од книгата „Појава на името, славата и распространувањето на народот славјански“ од Петар Велики 1722 година.

СПОМЕНАТИТЕ ЧЕТИ СЕ ОСВЕТНИЦИ ЗА НЕЧУЕНИТЕ НЕПРАВДИ НАПРАВЕНИ  ВРЗ ХРИСТИЈАНИТЕ, А НЕ ПРОСТИ ЗЛОСТОРНИЦИ И УБИЈЦИ.

ПИСМО ОД СТЕФАН ВЕРКОВИЌ ЗА АЈДУТСКОТО ДВИЖЕЊЕ  ВО МАКЕДОНИЈА:

ПИСМО ОД ПЕНКО ЗДРАВКОВСКИ ДО ДОБРИВОЕ РАДОСАВЉЕВИЌ: ОД ПОЛНО ПРИЧИНИ МАКЕДОНЦИТЕ НЕМАА ДОВЕРБА ВО ГРЦИТЕ.ВАКВАТА НЕСИГУРНА ЛИНИЈА ПО ПРАШАЊЕТО НА МАКЕДОНИЈА, ГИ ПАРАЛИЗИРА МАКЕДОНЦИТЕ ОД БОРБАТА. ПО НАЦИОНАЛНОТО ПРАШАЊЕ ГОЛЕМА СЛЕПОТИЈА ПОКАЖАА ГРЦИТЕ.

На 23 октомври 1893 година во куќата на солунскиот книжар Иван Хаџи Николов во Солун се собрале шестмина млади мажи за да ги ставаат основите на тоа, коешто ќе стане симбол и знаме на борбите на Македонците за слобода.