Мане Јаковлески
Во последните години Македонија е изложена на барања какви што ретко можат да се сретнат во современа Европа.
Наместо поддршка за европската интеграција на соседна држава, од официјална Софија постојано пристигнуваат нови условувања поврзани со македонската историја, македонскиот јазик, македонскиот идентитет и македонските историски личности.
Се поставува едно едноставно, но суштинско прашање: дали ова е обид на Бугарија да ја присвои историјата на македонскиот народ за преку туѓото минато да си создаде сопствена позитивна историска слика?
Особено збунувачки се тврдењата дека македонската нација и македонскиот јазик постојат од 1944 година.
Ако е така, тогаш што биле нашите дедовци и прадедовци родени пред 1944 година? Што бил мојот покоен татко Делче, роден во 1910 година? Никогаш во животот не сум слушнал од него дека се чувствувал Бугарин. Никогаш не сум слушнал да каже дека ние сме Бугари. Напротив, како и илјадници други Македонци од неговата генерација, тој се чувствувал Македонец и така се претставувал.
Многу македонски револуционери во различни историски околности нашле прибежиште во Бугарија. Тоа е неспорен историски факт. Но уште понеспорен факт е дека тие живееле, се бореле и ги положиле своите животи за слободата на Македонија.
ВМРО не се борела за бришење на Македонија од картата, ниту за нејзино претопување во друга држава. Токму затоа денес многумина со право се прашуваат како луѓе кои се бореле и гинеле за Македонија можат да бидат претставувани како борци против нејзиното постоење или да биле бугари, како што секојдневно како папагали го кажуваат бугарски историчари и политичари.
Ако се следи логиката дека еден народ може да се прогласи за постоечки само од одреден политички датум, тогаш треба да се постави и едно друго прашање: дали по барање на Бугарија треба да се препише и Библијата? Или можеби историските комисии треба да утврдат дека и времето на апостол Павле било дел од некаква „заедничка историја“?
Во Библијата јасно се споменува Македонија уште во времето на апостол Павле. Во Новиот завет се говори за Македонецот кој во сон го повикува апостол Павле да дојде во Македонија и да помогне. Се споменуваат македонските градови и македонските христијански заедници. Тоа се текстови стари речиси две илјади години.
Дали и тие сведоштва треба да се прогласат за погрешни затоа што не се вклопуваат во политичките барања на Бугарија? Дали и нив треба да ги прилагодиме на бугарските потреби?
Историјата не е сопственост на политичарите. Таа не се пишува со вета, декларации и условувања. Таа е сведоштво на времето, а времето зад себе остава траги што не можат да се избришат со политичка одлука.
Јас живеев 33 години во Берлин. Работев, плаќав даноци и поминав голем дел од својот живот во Германија. Дали тоа ме направи Германец?
Германија ја сакам и ја почитувам затоа што ми овозможи да работам, да создадам и да обезбедам подобар живот за моето семејство. Благодарен сум за сè што ми пружи таа држава. Но тоа никогаш не го промени мојот национален идентитет.
Човек може да живее во друга држава, да работи, да плаќа даноци, па дури и да добие државјанство, но националноста не се менува со адресата на живеење или со документите што ги поседува. Таа се гради низ семејството, јазикот, традицијата, културата и чувството на припадност.
Токму затоа е погрешно кога Бугарија се обидува националниот идентитет да го сведува на државјанство, политички околности или административни категории. Едно е државата во која живееш, а сосема друго е народот на кој му припаѓаш и како се чуствуваш.
Историјата не може да се избрише со вето.
Идентитетот не може да се избрише со декларација.
Народите не се создаваат со политички одлуки, туку со векови паметење, традиција, култура и чувство на припадност.
Македонскиот народ не е создаден со нечиј потпис, ниту може да исчезне по нечија политичка желба. Неговото постоење е вградено во генерации луѓе кои живееле, создавале, страдале, се бореле, многу загинале за својата татковина.
Историјата може да се толкува на различни начини, но не може да се избрише.
Вистината може привремено да се оспорува, но не може да се поништи.
А народ кој ги знае своите корени, својот јазик и својата историја нема потреба никому да му докажува дека постои.
Македонија Вечна!
