Сирма Војвода
Во историјата на Македонија секогаш имало луѓе кои се вовлекувале во македонските организации, во движењата, не за да ѝ служат на Македонија, туку за да ја ослабнат одвнатре.
Таквите луѓе не доаѓале секогаш со туѓа униформа. Не доаѓале секогаш со отворено непријателско знаме. Често доаѓале со македонско име, со патриотски зборови, со големи ветувања и со заклетва за верност. Се претставувале како свои, зборувале како свои, се колнеле како свои-но нивните дела ги издавале.
Токму затоа не случајно на Гоце Делчев му се припишуваат зборовите:
„Јас не познавам друг народ кој повеќе страдал од предавствата на своите синови – изроди како македонскиот. Историјата не памети друг таков пример кога еден ист народ по традиција, јазик и вера се разделува на разни спротивни страни, една од друга потуѓа.“
Во тие времиња предавството можело да уништи чета, да предаде војвода, комита, револуционер, да го скрши духот на народот и да остави рана што не зараснува со генерации.
Затоа народот памети имиња кои застанале на страната на Македонија, а кои застанале против неа. Памети кој ја носел пушката, а кој ја носел дојавата. Памети кој ја чувал заклетвата, а кој ја продал за туѓ интерес.
Но денес сме во 21 век. Денес не живееме во време на планински чети, тајни курири и османлиски потерници. Денес има медиуми, архиви, камери, интернет, дигитални траги и вештачка интелигенција. Денес ништо не може да се сокрие. Ниту кажаното, ниту потпишаното, ниту изгласаното, ниту премолченото.
И токму затоа денешното политичко предавство е уште пострашно. Затоа што веќе не се прави ноќе, во темнина, зад затворени врати. Денес се прави јавно, на прес-конференции, во телевизиски студија, во Собрание, во владини кабинети, со насмевка пред камери и со зборови за „европски вредности“.
Најголемата измама на нашето време е што антимакедонските политики почнаа да се продаваат како модерност, храброст и европско. Зоран Заев ќе остане запаметен како човекот под чија политичка власт беше отворен најдлабокиот удар врз името на Македонија. Преспанскиот договор не беше само дипломатски документ. Тој беше политички чин со кој се погази волјата на огромен дел од македонскиот народ.
Народот не даде мандат на референдумот, но власта продолжи како ништо да не се случило. Кога народот молчеше со бојкот, тие тоа молчење го претворија во дозвола. Кога Македонија рече „не вака“, тие одговорија: „ќе биде како што сме се договориле“.
Потоа дојде Договорот со Бугарија, претставен како пријателство, а во суштина отвори врата за нови условувања, историски уцени и понижувања. Наместо европски пат заснован на заслуги, Македонија доби пат исполнет со негирања, комисии, протоколи, услови и нови барања.
СДС со години ја претвора државната политика во сервис на туѓи очекувања. Наместо да постави црвени линии, ги брише. Наместо да го брани македонскиот јазик како недопирлив, дозволи да стане предмет на дипломатски толкувања. Наместо да ја штити македонската историја, ја предаде на комисии и политички пазарења. Наместо да ја почитува народната волја, ја заобиколи.
Денес Венко Филипче и раководството на СДС се обидуваат да се претстават како ново лице, но политиката што ја бранат е старата политика на отстапки. Нивниот проблем не е само во тоа што молчат кога Бугарија провоцира. Проблемот е што молчењето им стана политичка стратегија.
На Македонија ѝ требаат политичари кои ќе знаат да кажат: да, сакаме европска иднина, но не по цена на македонското име, јазик, историја и достоинство, политичари кои кажуваат до тука е македонската црвена линија.
Тука е разликата меѓу државник и извршител. Државникот носи одлуки во интерес на народот. Извршителот спроведува туѓи агенди и потоа ги продава како „реформи“.
Историјата веќе ги знае имињата на старите предавници. Но денешните нема да можат да се сокријат ниту зад темнината, ниту зад заборавот. Сè е снимено. Сè е запишано. Сè е архивирано. Прес-конференциите остануваат. Гласовите во Собрание остануваат. Потписите остануваат. Изјавите остануваат. Молчењето останува.
Гоце Делчев не предупредувал само за своето време. Тој зборувал и за нашето денес. Зборувал за сите времиња во кои Македонија ќе мора да избира меѓу достоинство и покорност, меѓу вистина и лага, меѓу народна волја и туѓ диктат, меѓу работа во корист на Македонија и Велепредавство.
Народот гледа. Народот памети. Народот пресудува.
Во минатото предавството се откривало по последиците, денес се гледа во живо.
На ред се судските органи, обвинителството и сите надлежни институции — професионално, јавно и без селективност да утврдат кој што направил, кој каква штета ѝ нанел на Македонија и кој за што треба да одговара. И нека добие секој по заслуга — за секој криминал, за секоја злоупотреба и за секое предавство на довербата што народот ја дал.