Еден европски очевидец ја информирал комисијата дека откако грчката армија влегла во Гевгелија, таа егзекутирала двесте цивили.

Повеќето злосторства извршени од грчката армија биле потврдени од самите војници во писмата што ги испратиле дома до своите роднини. Запленета поштенска торба ја открила реалноста на ужасите извршени врз македонското цивилно население. Според исказот на еден војник „Оваа војна беше многу болна. Ги запаливме сите села напуштени“. направено од Бугарите

[Македонци поврзани со Егзархиската црква]. Тие ги палат грчките села [Македонски села поврзани со Патријаршиската црква], а ние бугарските [Македонски села поврзани со Егзархиската црква]. Тие масакрираа, ние масакриравме и против сите оние од таа нечесна нација, кои паднаа во наши раце, пушката Манлихер си ја заврши својата работа. Од 1.200 затвореници што ги зедовме во Нигрита, само четириесет и еден останаа во затворите, а каде и да бевме, не оставивме ниту еден корен од оваа раса.“ Сто и шеесет села и не помалку од шеснаесет илјади куќи биле запалени од Грците во Втората балканска војна. Никогаш не бил направен обид да се открие колку цивили биле мачени, силувани и убиени, а колку илјадници останале без покрив над главата.

Важно е да се напомене во овој момент дека македонскиот народ не кренал оружје против напаѓачките сојузнички армии (грчки, српски и бугарски). Наместо да им се спротивстават, Македонците ги поздравиле сојузничките армии и всушност им помогнале да ги истераат турските сили од Македонија.

Злосторствата извршени врз цивилното население во Македонија, вклучително и палењето на селата, биле едноставно ладен чин на геноцид извршен за искоренување на македонското цивилно население со цел да се направи простор за грчка колонизација.

За жал за македонскиот народ, ова бил само почеток. Штом напаѓачките армии ги воспоставиле своите сфери на влијание и ја поделија Македонија со нивните наметнати вештачки и нелегални граници, процесот на денационализација бил забрзан. Прво дошле барањата за лојалност кон новите окупатори. На Македонците поврзани со Егзархиската црква им биле дадени дваесет и четири часа да „земат што можат да носат“ и да ги напуштат своите земји. „Ова е сега Грција и тука нема место за Бугари“. Оние што останале биле принудени да се заколнат на лојалност кон грчката држава. Секој што одбивал да ја положи заклетвата за лојалност бил или погубен, како пример за тоа што ќе се случи со нелојалните, или бил протеран од земјата. За да ги објаснат масовните евакуации, грчките службеници тврделе дека жителите на Македонија заминале по свој избор или станале Грци по свој избор. Вистината е дека никому воопшто не му бил даден никаков избор.

Илјадници грчки публицисти почнале да го полнат светот со своите викања за суштинскиот грчки карактер на населението на нивната новоокупирана територија. Грчките весници почнале да пишуваат за Македонија целосно населена со Грци, а фактот дека никој не зборувал грчки се објаснувал со тоа што ги нарекувале луѓето „бугарофонски Грци“. Грчката војска, кога влегувала во села и наишла на Македонци што зборувале македонски, ги обесхрабрувала да го сторат тоа извикувајќи: „Зошто зборувате бугарски, ова е Грција и сега мора да зборувате грчки“. Сите училишта и цркви на кои се зборувале „словенски“ јазици биле затворени, а наставниците и свештениците биле протерани. Употребата на македонскиот јазик и македонските имиња била забранета, а Македонците биле нарекувани Бугари, Срби или староседелци.

По потпишувањето на Букурешкиот договор на 10 август 1913 година, поделбата на Македонија била формализирана и грчката влада формирала „Воена администрација“ за да управува со нејзиното ново стекнување, кое Грција го нарекла „Нови територии“. Потоа, од Грција биле испратени голем број администратори, просветни работници, полицајци итн. за да го администрираат. Меѓу другото, првата задача била „хеленизација на новите земји“.

Продолжува наредна среда

Ристо Стефов