На 23 мај 1903 година кај селото Градобор на десетина километри од Солун била уништена четата на Атанас Чопката. Четата која броела 16 души била опколена, а борбата траела еден ден. Турците имале еден загинат, од четата еден бил фатен жив додека пак останатите загинале. Четниците откако виделе дека состојбата е безизлезна се самоубиле. Подвојводата Мито од Мутулево најпрво ја скршил својата пушка, а потоа се самоубил со револверот.

Подготовките за кревање на востание во Солунскиот револуционерен округ започнале веднаш по Софиското советување. Во февруари 1903 година во Гевгелиско пристигнале Сава Михајлов и Крсто Асенов со 18 товари пушки и динамит. Во тој реон биле четите на Иван Карасулијата и Аргир Манасиев, меѓу нив двајца постоело нетрпение, меѓутоа била организирана средба и дошло до нормализирање на односите.

Смилевскиот конгрес, како конгрес на Битолскиот округ, според решенијата донесени во Солун, требало дефинитивно да ја потврди одлуката за кревање востание. Во таа насока се развила остра дискусија, во која се јавила струја која сметала дека условите за сенароден бунт се уште не се созреани. На првиот ден од конгресот од излагањето на делегатите било утврдено дека Прилепскиот, Битолскиот, Кичевскиот и делови на други реони не се достатно подготвени. Најдобро подготвени биле Ресенскиот реон, Костурскиот, Демирхисарскиот, неколку села од Битолскиот реон, како што се Смилево, Ѓавато и Цапари, додека Охридскиот располагал само со 1.400 пушки. Меѓу делегатите се јавиле лица кои биле против востание во текот на таа година како што биле: Ѓорѓи Сугарев, Петар Ацев, Тале Христов, Никола Карев, Никола Петров Русински и други. Во една крајно напната атмосфера по повод острите расправии околу решението за востание, несогласувањата ги прекинал Даме Груев, кој како еден од основачите на ТМОРО и претставник на неговиот Централен комитет, уживал огромен авторитет. Според сеќавањата на Пандо Кљашев, тој рекол:

На празникот св. Илија во Смилево со 200 востаници влегол Главниот штаб. Според турските документи при првиот напад на Смилево загинале 8 турски војници, а 14 биле ранети. На 3 август Генералштабот наредил евакуација на целото население кое не било способно да се бори во месноста Голем Гар, а до пладне Смилево било празно.

Со објавувањето на востанието Централниот комитет, преку своите задгранични претставници, до владите на Големите сили ја испрати и публикува во странскиот и бугарскиот печат следната:

Тајниот Централен Македонско-Одрински комитет е задолжен од сите раководители на револуционерните реони во земјата и од сите видни дејци на Тајната Македонско-Одринска организација да ве извести за следното:

Постои легенда дека Александар Македонски во областа на езерото Туручедо скрил огромни количини на различни оружја. „Ова е потврдено со натпис на мапата Семјон Ремезов "До ова место  цар Александар Велики стигнал и го скрил оружје и ѕвоно со луѓе оставил." Точно Ремезов по грешка го стави овој натпис во устието на реката Амур, а мораше да ја стави во областа Мангу (дел од устието на Енисеј), кој Тунгузите го нарекува Амур.“ - вели Николај Сергеевич Новгородов рускиот автор на "Сибирски поход на Александар Македонски". 

На 24 април 1909 година се случи контраудар во Истанбул каде подржувачите на Султанот сакаја да го вратат назад стариот поредок. Јане Сандаски со 1200 Македонци на повикот на Младотурците заминал во Цариград каде послен 2 дневни борби лично тој со Тодор Паница го заробуват турскиот Султан Ахмет Втори и со то ја спасија револуцијата.

„Законитата кралица на таа земја Клеопида (сибирски Клеопатра), му го предаде градот на Александар, му се препушти и му родила син. Синот го нарекле Александар, тој станал цар и сосема веројатно неговите потомци да живеат во Сибир.“ – пишува Николај С. Новгородов.

Со конституирањето на Комунистичка Југославија во чии рамки влегува и НР Македонија,македонското прашање не било решено,однсно македонскиот народ не ги остварил своите вековни стремежи за Независна Македонска држава, во нејзините етнички граници.