„Браќа и сестри!

Како скромен борец на Внатрешната македонско-одринска револуционерна организација, бев сведок и учесник во она велико дело што го изврши Македонецот пред триесет години, на Илинден 1903.

“Штом пристигнав во Солун, наеднаш бев зачленет во ЦК. Тоа беше во 1895 година во месец март. Како претседател на ЦК го затеков Татарчева; секретар беше Даме Груев; касиер Андон Димитров и член Хаџи Николов. Тие не беа одбрани. Немаше формалности, просто највидните другари се збираа и го сочинуваа ЦК.

Иван Снегаров (Охрид, 12. Х 1883 – Софија, 1. III 1971) е истакнат славист, историчар, универзитетски професор и бугарски академик со потекло од Македонија. Член е на Македонската револуционерна организација, а бил и редактор на весникот „Автономна Македонија“, орган на Македонската федеративна емигрантска организација во Бугарија. Тој е  еден од основачите и член на Македонскиот научен институт во Софија (1923) и е соработник на органот „Македонски преглед“ (1924 - 1943). Неговиот капитален труд е Историјата на „Охридската архиепископија“ (1924).

Од писмо старо 259 години гледаме дека грчката, српската и бугарската историографска наука измислила и лаже дека не постои македонски народ. Владиката Василиј Петровиќ јасно ги набројува Македонците во ист ред со Србите, Бугарите и други балкански народи. Црногорскиот митрополит како „смирен пастир на својата татковина на народот црногорски“ пишува писмо до рускиот гроф Шувалов дека „Албанците, Македонците, Бошњаците, Србите и Бугарите, сметајќи на заштита на Русија, ќе останат во својата вера, а доколку Црна Гора биде уништена и тие ќе ја изгубат надежта и ќе примат муслиманската вера.

ТРИТЕ СИЛИ ЌЕ ГИ ОТКЛОНУВААТ БУГАРИТЕ ОД СЕКОЕ УПАЃАЊЕ ВО СОСЕДНИТЕ ПОДРАЧЈА, ОСОБЕНО ВО МАКЕДОНИЈА

„Еве како сега стои прашањето само по себе, без интервенција на европските земји: Грција и Србија се склони кон спогодба, но тие предлагаат да се подели Македонија; особено Србија инсистира на таа поделба. Тие и нудат на Бугарија половина на Македонија источно од Вардар, а западната половина сакаат да ја зачуваат за себе. Солун треба да остане неутрален. Бугарија не се согласува на таква поделба, бидејќи се надева дека ќе ја добие цела Македонија. Македонците, исто така се против раздробувањето на земјата на парчиња. Но неутрализиранието на македонското прашање, како што го разбираат сепаратистите исто не наидува на сочувство во Бугарија. Впрочем, и Србите се против таквата поделба: и едните и другите сакаат да владеат со Македонија, а не да им ја препуштат на Македонците. Но ако самото македонско население искаже волјата во таа смисла, - "добронамерници" нема што друго да прават освен да се помират пред таа волја.“ – пишува Дионисиј Григорев во својата статија „Претендентите за Македонија“

„Присоединувањето на Македонија ќе ни создаде непомирливи непријатели во лицето на Србија и Грција, заради кои тоа ќе биде страшен удар. Тогаш Бугарија ќе стане фактичка владателка на Балканот, бидејќи нејзината територија ќе се протега од Дунав до Егејското Море и од Црното Море до Јадранско. Балканскиот полуостров ќе стане тогаш театар на уште една братоубиствеиа војна, додека конечно некој силен сосед не не натера да заќутиме и да се смириме, откако ќе ги освои и едните и другите. Ние немаме никаков интерес да си создаваме непријатели од Србите, Грците и Романците. Напротив, за нас е суштинско потребно меѓусебно да се разбереме со тие народи и да создадеме унија за заедничка одбрана против секаква надворешна интервенција. При тие услови најдобро разумно решение на македонското прашање е спогодбата меѓу заинтересираните балкански држави неутралност "Македонија за Македонците" - Дионисиј Григорев во својата статија „Претендентите за Македонија“

Персеј бил последниот крал на Антигонидската Империја една од наследничките на Македонската Империја.

Во периодот по убиството на Архелај до владеењето на Филип II, во Македонија шест години се водат династички борби кои ја ослабуваат моќта на македонската држава. Првите три години владее Аероп II (ок. 396–393) како регент на малолетниот Орест, син на Пердика II. Во овој, релативно мирен период за Македонија, Аероп воспоставува внатрешна стабилност со поддршка од македонските благородници.

„Сибирски потомци на Александар Македонски несомнено суштествувале и таму преживеале барем до крајот на XVII век. Но прашањето за тоа, која од етничките групи од горенаведените е носител на генот на Александар Македонски, преставува еден од главните мултидисциплинарни научни проблеми. Несомнено е јасно дека повеќе од сто илјади војници на војската на Александар, исто така, ги оставија своите деца во нивниот пат. Некои од војниците, Александар ги оставал во изградените градови како и гарнизони.“ – пишува во својата книга Николај Сергеевич Новгородов.