Македонска Нација
Во време кога Македонија бара јасни европски гаранции дека македонскиот идентитет, јазик и историја нема повторно да бидат предмет на уцени, блокади и нови понижувања, однесувањето на бугарската политика не е изненадување. Софија отворено покажува дека сака да го задржи механизмот за притисок врз Македонија, оставајќи простор за нови условувања и нови барања кои директно удираат врз македонското национално прашање.
Но, загрижувачко е кога истата таа позиција, макар и индиректно, ја прифаќаат и домашни политичари. Токму тука се отвора прашањето за улогата на Венко Филипче – човекот кој сè повеќе делува како продолжена рака на политиките на Зоран Заев, а не како политичар што ги брани македонските државни интереси.
Додека македонскиот народ бара достоинство, јасни црвени линии и гаранции дека никој повеќе нема да тргува со идентитетот, Филипче молчи или застанува на позиции што чудно се совпаѓаат со ставовите на официјална Софија. Наместо јасно да побара гаранции дека нема да има нови блокади и нови историски условувања, тој остава простор за релативизирање на најважните национални прашања.
Тоа не е случајност. Македонската јавност одамна препознава политички континуитет меѓу Заев и Филипче. Политика на попуштања, политика на тивки отстапки и политика во која секогаш Македонија е таа што треба да се извинува, да се коригира и да се откажува од делови од сопствениот историски и национален идентитет.
Повеќе од очигледно е дека Филипче е ставен во позиција да одработува за туѓи агенди. Прашањето е дали тоа го прави поради политички долгови, надворешни влијанија или поради целосна зависност од структурите што го создадоа политички. Но, каква и да е причината, последицата е иста – слабеење на македонската национална позиција во момент кога државата мора да покаже единство и цврстина.
Историјата покажала дека секој политичар кој се обидел да гради кариера врз отстапки од македонските национални интереси на крајот бил поразен од народот. Македонците можат да простат политички грешки, но тешко простуваат понижување на сопствениот идентитет и достоинство.
Затоа и обидите на Филипче да ја продолжи политиката на Заев се осудени на неуспех. Народот веќе еднаш ја виде цената на таквите политики – поделби, разочарувања и постојани национални отстапки без никаква реална добивка за Македонија.
Колку повеќе Филипче се доближува до бугарските позиции и се оддалечува од чувствата на македонскиот народ, толку повеќе се оддалечува и од сопствената политичка иднина. Наместо алтернатива, тој станува симбол на една потрошена политика која граѓаните сè помалку сакаат да ја гледаат на македонската политичка сцена.