Венко Филипче и СДС уште еднаш покажуваат дека, кога станува збор за најчувствителните национални прашања, нивниот став речиси целосно се совпаѓа со ставот на бугарските власти.
Додека Македонија бара гаранции, заштита на македонските национални интереси и крај на уцените, Филипче и СДС повторно ја туркаат истата теза – уставни измени без јасни гаранции дека државата нема повторно да биде блокирана. Тоа е позиција која не ја зајакнува Македонија, туку ја остава изложена на нови условувања.
Бугарскиот врв подолго време инсистира на внесување на Бугарите во Уставот како услов за продолжување на евроинтегративниот процес. Истовремено, Филипче и СДС ја повторуваат истата политичка линија, обидувајќи се да ја претстават како европска обврска, а не како билатерално условување.
Прашањето е едноставно: зошто Филипче толку жестоко ги брани позициите што најмногу ѝ одговараат на Софија, а толку малку зборува за правата на Македонците во Бугарија, за идентитетските негирања и за потребата Македонија да добие цврсти гаранции дека нема повторно да биде уценувана?
СДС и Филипче мора да разберат дека евроинтеграцијата не смее да биде изговор за национални отстапки без крај. Македонија сака членство во Европската Унија, но достоинствено, со заштитен идентитет, јазик и историја, а не со прифаќање на секој услов што ќе дојде од Софија.
Наместо да градат државна позиција, Филипче и СДС избраа да бидат гласноговорници на тезите кои ја ставаат Македонија во подредена положба. Затоа нивната политика сè помалку изгледа како македонска државна политика, а сè повеќе како продолжена рака на бугарските условувања.