Македонска Нација
На 28 јануари 2026 година, во Гостивар, престана да чука срцето на една исклучителна жена, пејачка и чуварка на македонската народна традиција – Костадинка Палазова Ѓорѓиоска. Но нејзиниот глас, нејзините песни и нејзината животна приказна остануваат трајно врежани во колективната меморија на македонскиот народ.
Костадинка Палазова е родена во 1939 година во селото Сехово, Кукушко, во Егејска Македонија. Нејзиното детство било обележано од бурните историски настани што оставиле длабоки траги врз илјадници македонски семејства. Како дете-бегалец по Граѓанската војна во Грција, таа ја доживеала судбината на многу Македонци кои биле принудени да ги напуштат своите родни огништа.
Патот на нејзиниот живот водел од родното Сехово, преку Гевгелија, па сè до Гаково во Војводина. Но љубовта кон Македонија и желбата повторно да живее меѓу својот народ биле посилни од сите животни премрежија. По сопствена волја се вратила во Македонија и се населила во селото Зубовце, во Гостиварско.
Тоа враќање не било само преселба од едно место на друго. Тоа било враќање кон сопствениот идентитет, кон корените, кон јазикот и културата што ги носела во себе без разлика каде живеела.
Својот работен век го посветила на образованието и воспитувањето на младите генерации. Работела како книговодителка, а потоа и како учителка во Сретково, Симница и во Основното училиште „Братство и Единство“, каде што поминала две децении од својот живот.
Но нејзината вистинска мисија се одвивала и надвор од училницата. Таа беше една од оние личности кои покажаа дека љубовта кон татковината не се докажува со зборови, туку со дела, со песна и со зачувување на народната традиција.
Љубовта кон музиката ја следела уште од најраната младост. Пеела во хоровите во Гевгелија и Гаково, а првиот голем успех го постигнала во популарната телевизиска емисија „Вие пред микрофон“. Со изведбата на песната „Врни се, врни, либе Мариче“ ја освоила публиката и жирито, отворајќи го патот кон една богата музичка кариера.
Од шеесеттите години па натаму, нејзиниот глас стана препознатлив симбол на автентичната македонска народна песна. Тоа беше глас исполнет со емоција, достоинство и искреност. Глас што не се наметнуваше, туку допираше до душата.
Иако осум години живееше во Швајцарија, никогаш не се оддалечи од Македонија. Во срцето ја носеше болката на егејските Македонци, спомените за изгубените родни краишта и гордоста кон македонската историја и нејзините херои.
Особено место во нејзиниот репертоар имаше великанот Гоце Делчев. За него зборуваше и пееше со посебна почит, искреност и восхит, пренесувајќи ја таа љубов и на помладите генерации.
Во својата богата кариера остави повеќе од 40 песни, меѓу кои посебно се издвојуваат авторските композиции „Филка мома моле бога“ и „Сношти отидех, џанам“. Низ нив останаа зачувани спомените за едно време, еден народ и една непрекината борба за зачувување на македонскиот дух.
Костадинка Палазова Ѓорѓиоска почина во Гостивар – градот што го избра за свој дом и во кој ги помина најголемиот дел од своите зрели години.
Нејзиниот живот е сведоштво за истрајност, достоинство и љубов кон Македонија. Таа припаѓа на генерацијата Македонци кои го преживеаја егзодусот, но никогаш не дозволија да биде избришана нивната припадност, нивниот јазик и нивната традиција.
Денес, кога се сеќаваме на Костадинка Палазова, не се простуваме само од една пејачка. Се поклонуваме пред една жена која преку својот живот и својата песна остави траен белег во македонската културна меморија.
Некои луѓе не заминуваат никогаш. Тие продолжуваат да живеат во песните што ги оставиле зад себе, во спомените на своите блиски и во благодарноста на својот народ.