По кажување на Мехмед Али Осман, пријател на Ченто од затворот Идризово: …Се сеќавам, еден ден дојде Лазар Колишевски, во Идризово, во 1953 г., заедно со Глигор Зафировски, управник на затворот. Дојде кај Ченто и му зборуваше нешто за помилување. Овие зброви ќе ги паметам додека сум жив.

На зборовите за помилување, Ченто свика:

„Кога не бев за осудување, ме осудивте на 10 години. Што барате сега? Милост не сакам! Сте ме осудиле на 10 години – 10 години ќе одлежам! Не ми треба помилување! Ќе одлежам до ден колку што ме осудивте!“

Така му рече на еден Лазар Колишевски, претседател на Народна Република Македонија, стамено и гласно, како маж!

Тоа секој не може да го каже. Тоа беше голема храброст. Во тоа време немаше правда. За ништо ќе ти го удреа пендрекот. Колишевски молчеше. Ја спушти главата и молчеше. Кога си замина очите ми се наполнија со солзи, но од друга страна, ми дојде некаква храброст. Само му реков: „А бре, чичко Ченто, да се сите како тебе, оваа земја поинаква ќе биде“ .

Видов дека и нему му се насолзија очите. Ме прегрна, ме погали и ништо не рече.„

По кажување на Мехмед Али Осман пријател на Ченто од затворот Идризово.